Հարկավոր չէ՜,- ասում եմ ես ինքս ինձ,
Ասում եմ ես մտքիս մեջ:
Ու մեկ-մեկ էլ՝ գժի նման՝ բարձրաձայն:
Հարկավոր չէ այս նոր սերը ո՜չ մեկիս՝
Ո՜չ քեզ, ո՜չ ինձ:
Ո՜չ մեկիս…

Ինչքա՜ն կուզես «հարկավոր չէ» գոռգոռա.
Ինչքա՜ն կուզե թող ուղեղդ երկմտանքի սև ջերմից
Ձյան պես հալվի,
Դառնա պաղած թանապուր.
Ինչքա՜ն կուզես խաչ դիր վրադ
Քո սեփական արյունով,-

Միևնո՜ւյն է.

«Հարկավոր չէ»-ն իր իսկ կամքին հակառակ,
Ինքն իրենից թաքուն անգամ՝
Ի վերջո,
Վերափոխվում ու դառնում է «ի՜նչ ուզում է թող լինի»,
Որովհետև… մարդը մա՜րդ է, ո՛չ թե քայլող գաղափար…
Որովհետև… «չէ որ»-ները նու՛յնպես քնել են ուզում…
Որովհետև… ինքդ գարնան վտանգավոր հոտ ունես…

Էլ ի՞նչ մնաց, որ ի՜նչ անեմ, սիրելի՛ս:
Մնաց գոռա՜լ, թե երկուսիս՝ ինձ ու քեզ,
«Հարկավոր չէ»”-ն հարկավոր չէ՛ իսկապես.
Մե՛նք ենք իրար հարկավոր…

Պարույր Սևակ